Proslipsis.gr | Αθήνα 13.02.2026, 12:34
Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ Μιλούν όλοι για τη γήρανση ως έναν ψυχρό «δημογραφικό δείκτη». Έναν αριθμό σε έναν πίνακα, μια καμπύλη σε ένα γράφημα. Όμως η γήρανση δεν είναι μόνο στατιστική μεταβλητή· είναι οικονομική, κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.
Κανείς δεν υπολογίζει τις χαμένες εργατοώρες, τις αυξημένες δαπάνες υγείας, τη συρρίκνωση της παραγωγικότητας. Κανείς δεν αποτιμά τη μείωση της καινοτομίας, την επιφυλακτικότητα στην επιχειρηματική ανάληψη ρίσκου, τη διολίσθηση προς μια μεγαλύτερη πολιτική αδράνεια. Όλα όσα δεν χωρούν εύκολα σε ένα φύλλο Excel, αλλά καθορίζουν τη δυναμική μιας χώρας.
Και κυρίως, ελάχιστοι μιλούν για το βαρύτερο τίμημα: τη «γήρανση» των ίδιων των νέων. Για μια γενιά που καλείται να σηκώσει μεγαλύτερα βάρη, να χρηματοδοτήσει ένα ολοένα πιο απαιτητικό κοινωνικό σύστημα, να ζήσει με λιγότερες ευκαιρίες και αυξημένη ανασφάλεια. Όταν οι προοπτικές περιορίζονται, η νεότητα χάνει το βασικό της χαρακτηριστικό — την αισιοδοξία.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια φάση ιστορικής μετάβασης. Δεν είναι ούτε καταδικασμένη ούτε σε τροχιά ακμής. Βρίσκεται σε μια λεπτή ισορροπία. Το ποια κατεύθυνση θα πάρει δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Θα κριθεί από τις επιλογές που θα γίνουν σήμερα — από το αν θα δούμε τη γήρανση ως έναν ακόμη δείκτη ή ως μια υπαρξιακή πρόκληση που απαιτεί στρατηγική, τόλμη και ανανέωση.
Γιατί τελικά, το ζήτημα δεν είναι μόνο πόσο γερνά μια κοινωνία. Είναι αν επιτρέπει στους νέους της να παραμείνουν νέοι.
|
