Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η ανείπωτη τραγωδία των δύο κοριτσιών που αναζήτησαν τη λύτρωση στο κενό, είναι το καθρέφτισμα της δικής μας συλλογικής αποτυχίας. Το πρόβλημα δεν είναι το διάβασμα, αλλά η ίδια η δομή της κοινωνίας μας.

Οι εξετάσεις έχουν πάψει προ πολλού να είναι μια εκπαιδευτική διαδικασία. Μεταλλάχθηκαν σε έναν μηχανισμό εξόντωσης, όπου το άγχος δεν αφορά τη γνώση, αλλά την ίδια την επιβίωση. Για έναν 17χρονο, η αποτυχία στις εξετάσεις ταυτίζεται πλέον με την ακύρωση της ύπαρξής του. Του μάθαμε ότι αν δεν «πετύχει», δεν υπάρχει. Του στερήσαμε το δικαίωμα στην εναλλακτική διαδρομή, στην αξιοπρέπεια εκτός των αρρωστημένων πολλές φορές προτύπων.

Πλάι στο σύστημα, στέκεται η οικογένεια και ο περίγυρος. Συχνά, χωρίς να το θέλουμε, φορτώνουμε στις πλάτες των παιδιών τις δικές μας ανεκπλήρωτες προσδοκίες και ανασφάλειες. Το παιδί νιώθει ότι αν αποτύχει, «προδίδει» το σπίτι του, γίνεται το βάρος μιας ολόκληρης επένδυσης.

Η κοινή απόφαση δύο κοριτσιών να εγκαταλείψουν τη ζωή κραυγάζει για τη βαθιά αίσθηση ματαιότητας που νιώθουν οι νέοι σήμερα. Σε μια ηλικία ευάλωτη, τα αφήνουμε χωρίς ουσιαστική ψυχολογική στήριξη, να παλεύουν με το «τέρας» του μέλλοντος πάνω από μερικές λευκές κόλλες.

Οφείλουμε να βρούμε τρόπους να αποφορτίζουμε τα παιδιά μας. Να τους θυμίζουμε –και να το πιστέψουμε κι εμείς– ότι καμία εξέταση δεν αξίζει περισσότερο από μια ανάσα. Η αποτυχία είναι απλώς μια στάση, ένα μάθημα, μια ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό. Απαραίτητη για τις επιτυχίες που θα ακολουθήσουν.